A primeiros de abril, tal e como ven sendo habitual por estas datas dende hai un ano, saía do forno a versión primaveral dunha das distribucións máis populares, Mandriva Linux, a modo de “actualización” da versión anterior, aparecida polo mes de outubro do ano pasado. Esta nova versión leva por nome Mandriva Free 2008 Spring (orixinal, ¿non si?), aínda que tamén se lle coñece co nome de Mandriva Free 2008.1, por mor do seu nacemento coma lavado de cara da versión anterior.
Entre as novidades máis salientables desta nova distro atópanse:
- KDE 3.5.9 e 4.0.3.
- GNOME 2.22.
- Xfce 4.4.2.
- Linux kernel 2.6.24.4.
- X.org 7.3.
- Infraestructura de son Pulse Audio.
- OpenOffice.org 2.4.
- Compiz Fusion 0.7.2.
Ademáis, ven tamén cunha serie de novas características bastante interesantes como a total compatibilidade co Asus Eee PC, a fácil sincronización con Windows Mobile 5/6 e máis con outros dispositivos móbiles; así coma cunha serie de melloras bastante notables con respecto á anterior versión coma poden ser as realizadas na ferramenta de manexo de software propia da distribución (rpmdrake) e na nova ferramenta de configuración de redes, incluída por vez primeira na versión anterior. Persoalmente, teño que sacarme o sombreiro ante as melloras nesta última ferramenta, na escritura en particións NTFS (configurada por defecto) e no apartado gráfico (o cal xa era notable).
Tamén se incluíron por vez primeira unha lista de aplicacións moi recentes e interesantes coma poden ser Elisa, Avant Window Navigator, Conduit ou Miro.
É de facer notar tamén que é a primeira vez que dende Mandriva fan un reempaquetado automático durante o ciclo de desenvolvemento dunha nova versión e co lograron con máis do 90 por cento dos paquetes, o que lle outorga unha gran consistencia ós seus repositorios.
Pero non todo ían ser flores. Tamén hai unha serie de erros atopados de carácter grave ou moi grave, os cales axudei a buscar e testar na súa meirande parte:
Erro xeralizado na actualización dende versións previas presente nun gran número de isntalacións que non deixa finalizar correctamente a mesma e que fai ca maior parte do sistema quede actualizado, a excepción do kernel.
- Problemas con interfaces inhalámbricas Intel 3945ABG e 4965AGN.
- Lentitude na conexión á Internet baixo IPv6.
- O cargador de arrinque non se instala en sistemas con RAID por software.
- A configuración da pantalla mediante o Centro de Control de KDE conxela o sistema.
- Firefox remata inesperadamente en sitios con Flash.
- O son non funciona en Skype, debido á incompatibillidade do mesmo con Pulse Audio.
Ultimamente detectouse tamén outro erro xeralizado (do cal tamén son víctima), tanto en instalacións limpas coma non limpas (mantendo os arquivos de configuración) mantendo o directorio /home, que fai que o sistema se conxele ó pouco de terse iniciado. Polo de agora, non se ten nin a máis remota idea de a qué se debe.
Finalmente, dicirvos que a nova versión ó igual cas anteriores está dispoñible en formatos: Live-CD e DVD e que podedes obtela gratuítamente por varios medios (torrent, http, ftp e rsync) a través da páxina oficial (http://www.mandriva.com), onde tamén poderedes atopar moita máis información. Se precisades de axuda podedes acudir ó foro oficial en castelán (http://www.blogdrake.net), onde vos poderedes atopar comigo baixo o mesmo alcume co que escribo.
 Si, miñas donas e meus cabaleiros. Definitivamente ¡Europa toleou! Iso si, musicalmente falando. Quen máis e quen menos viu, escoitou ou leu algo ultimamente sobre o recente Festival de Eurovisión.
É ben sabido por todos, que dito festival era, ata non hai moito, un festival da canción. Pero duns anos para aquí a cousa tornou máis ben nun festival de mamarrachadas. Non hai máis ca olla-lo panorama de actuacións que houbo este mesno ano. ¡Dan noxo!
Reino Unido: bo cantante e boa posta en escea, pero o tema era máis americano ca europeo.
Alemaña: cun cuarteto que semellaba unha copia barata das infumables Spice Girls.
Bosnia & Herzegovina: vaia pintiñas. Non hai moito máis que dicir.
Israel: cun cantante que, aínda que tiña boa voz, non era máis co típico home-mazas que canta unha canción sen gancho.
Finlandia: cun grupo heavy que parecía saído do fondo dun trasteiro, moi malos tecnicamente e cun tema aínda peor. Non había por onde collelos.
Turquía: bo grupo e bo tema, aínda que soaba moi americano a pesares de estar cantado en turco, creo.
Letonia: so había que mirarlles para o vestiario.
Xeorxia: que envía unha cantante invidente, cun tema malogrado, para dar aínda máis pena, a ver se así cae algo.
España: sen comentarios. Simplemente patético. Iso de humor non tiña nada.
Rusia: a gañadora e, sen dúbida, a peor de tódalas actuacións (rivalizando incluso con Chikilicuatre). Si señor, a isto chámolle eu misturar patacas con cebolas.Un cantante mediocre cun tema malo, un patinador (campión olímpico, iso si) e un violinista con espamos (iso si, cun Stradivarius), todo en catro metros cadrados de puro xeo (como para caer e estampar o Stradivarius). Vamos, a mistura perfecta para unha bomba presta a che estoupar nos mesmos fuciños. Semella que a "Nai Rusia" quixo deixar ver todo o seu poder e riqueza. E ó final saille ben, aínda que sigo sen comprender como, a non ser o xa máis que sabido apoio da Europa do leste (outro tongo bo).
Aínda que houbo algunha que outra excepción con bo gusto. É o caso de países coma:
Croacia: boa posta en escea, un tanto cómica, cun tema máis ou menos bo. Aínda que o tango, ten máis de americano ca de europeo (salvando a relación coa emigración).
Portugal: bo tema, boa voz, contexto minimalista. Quén quere máis.
Dinamarca: bo cantante, bo tema e actuación simpática e con gancho.
Francia: bo cantante (aínda que un pouco insociable enriba do esceario), bo tema e unha posta en escea moi peculiar (un tanto cómica). Foi un guiño perfecto á canción de autor.
Azerbaijan: posta en escea bonita pero escasa de decorado, boas voces, un tema tecnicamente complicado e cun toque á tradición, aínda que non era gran cousa.
Grecia: unha mullerona enriba do esceario, cunha voz máis ou menos boa, uns decorados pouco efectivos, aínda que si elaborados e un tema simplón. Aínda que pasable, non se mereceu a posición na que rematou.
Do resto, dicir que ou non os vin, ou foron tan mediocres que pasaron sen pena nin gloria e non merecen comentarios nin por bos nin por malos.
En resumo, onde antes había bos cantantes, boas cancións, bos decorados e boas postas en escea, todo en maior ou menor medida, pero ben conxugado, agora hai so caras bonitas, malas voces, decorados e vestiarios charramangueiros e malos temas.
A este paso non sei onde iremos parar, pero fágome unha lixeira idea.
 Unha vez pasou xa o día sinalado e teño as ideas xa un pouco máis en frío, toca facer unha pequena reflexión sobre o acontecido.
Segundo se comenta na prensa, o que se pode pensar a primeira vista é que foi todo un éxito: seguemento masivo (en torno ó 90%), asistencia respetable ás manifestacións e un longo etcétera.
Nada máis lonxe da realidade, penso eu (polo menos no tocante á Universidade da Coruña). Aínda coa ponte ás portas, a asistencia ás aulas foi máis ca considerable; poderíase dicir que ese 90% do que se fala na prensa estaba presente nas aulas e non na casiña. Manda truco tamén o de poñer sempre as folgas a tiro de pedra de pontes, fin de semanas e demáis festivos populares; ¿queren facer folga ou marchar de vacacións? Eu non o teño moi claro. Por outra banda, a asistencia á manifestación pódese calificar pouco menos ca de fracaso rotundo: ¡300 persoas! ¿pero a onde pensan que van con iso? Nin que isto fose Esparta. A miña facultade ten unha media anual de matriculados que ronda os 2500, sendo unha das máis numerosas. Se multiplicamos unha alta porcentaxe da referida cifra polo número total de facultades e a comparamos co número de asistentes, pódese dicir que a asistencia á manifestación foi irrisoria, desprezable. E seguindo coa manifestación, ¿que manía é esa de levar sempre bandeirolas e pancartas que nada teñen que ver co se predica? Eu non vexo normal que se convoque unha folga para protestar pola subida das taxas e logo apareza o persoal con bandeirolas e pancartas varias e a convirtan nunha reivindicación a prol da independencia galega (que non estou en contra, todo sexa dito), entre outras variopintas reivindicacións que non teñen que ver co fío principal. Máis ca unha manifestación semellaba un circo. Logo queixaranse de que non lles fan caso. E é normal se o que van facendo é o paiaso, en troques de estar ó que hai que estar. Así os tratan despois.
Penso que o maior erro da organización foi o seu afán separatista. Organizaron a manifestación unilateralmente, sen contar co resto de grupos estudiantís (sei que hai máis, aínda que non sei cantos). ¿Que o resto non quere ou non lle interesa? Estupendo. Pois ou non sei fai, porque a maioría non quere, ou se fai unilateralmente como se fixo, pero facendo constar que o resto de grupos se opuxo. Así déixase quedar a cadaquén no sitio que lle corresponde. Se é co embiguismo está moi extendido por estes lares. A ver se aprendemos a facer as cousas ben, que xa imos tendo unha idade.
Pero ben, non todo vai ser criticar. Xa postos ímonos poñer creativos. Penso qe para facer unha protesta deste calibre non é necesario facer unha folga. Pódese convocar unha manifestación perfectamente sen convocar unha folga estudiantil, co único que fai é facer perde-lo tempo ós mestres, ós alumnos que non a secundan e trastocar horarios para todo o mundo. Así, quen quere asiste á manifestación se lle peta, e logo, asiste a aulas, que unha cousa non ten porqué estar rifada coa outra. E se aínda así lles quedan ganas de facer folga, pois que fagan unha "folga á xaponesa", que é moito máis productiva. O que daría por verlle-las facianas ós mestres.
Ben, esta é a miña opinión ó respecto. Agardo con ansia os vosos comentarios e vivencias sobre o tema.
 Paseando pola Coruña o venres, fiquei ollando para un cartel cos beizos dos Rolling, que anunciaba unha feira de discos no hotel Hesperia Coruña a celebrar o domingo de 11 da mañá a 8 e media da tarde.
Dado que non puiden asistir por diversos motivos, estiven a buscar algunha reseña na rede sobre a mesma, aínda que non atopei moita cousa.
Puxéronse á venda uns 10.000 discos, en varios formatos (vinilo, cedé, ...). Os prezos variaban entre os 2 euros dos máis comúns ós 60 dos máis buscados. Aínda que no cartel non poñía nada, había que pagar unha entrada por valor de 1 euro que, aínda que só sexa por ver auténticas reliquias, merecía a pena desembolsar.
Para ser domingo e ir bastante mal tempo, a asistencia foi bastante respetable.
 Acabo de ler nunha páxina de novas culturais galegas (culturagalega.org) que o grupo folque Ophiusa, co que tiven ocasión de compartir esceario e no que tocan un par de bos amigos meus (un saúdo para Benxamín e Paulo, por se me están a ler), veñen de lanzar ó mercado o seu primeiro traballo (non era sen tempo), Paos, que presentarán de maneira oficial o venres 18 de abril cun concerto no Centro Sociocultural do Ensanche de Santiago de Compostela.
Para que vaiades saboreando o disco, aquí vos deixo un pequeno petisco. Agardo que vos guste.
Sen máis, agardo que lles vaia tan ben este traballo coma os concertos. Denque aquí, desexarlles ¡boa sorte!
Si, xa sei que non son horas. Pero acabo de ver isto nun foro no que ando normalmente e non puiden resistirme a comentalo. É demasiado bo coma para deixalo pasar. Primeiro de nada, dicir que non sei onde nin cando está tomada a foto, pero aínda así é digna de comentar. Como se pode apreciar na imaxe aparecen un montón de xente cos Mac's de tódalas formas, tamaños e cores e, no medio de todos, como se dunha aparición estelar digna do mellor dos gags da mellor superproducción americana se tratase, pódese ver claramente unha rapaza cun Acer.
Non podo saber con certeza o que se sinte, pero imaxino que ten que ser algo parecido a ser o único pingüín no medio do deserto do Gobi. Tampouco me colle no maxín cómo se pode chegar a dar tal situación, aínda que me fago un lixeira idea. Vendo tanto Mac xunto e sabendo que Estados Unidos é dos poucos países (por non dicir o único) no que os Mac's e os Pc's se reparten o pastel á metade (e que por ser máis "bonitos" a xente nova se decante pola marca da mazá), que todos teñen pinta de estudantes e que semella que están nunha clase ou nun salón de actos, gustaríame imaxinar que se trata dunha rapaza española de intercambio ou algo similar. Se non é así, a xustificación debería de ser penable polo menos, jeje.
Isto último dígoo en base a datos tanxibles, que non vou despotricando por ahí así porque si, coma moitos posuidores de portátiles ou outros productos de Apple. Resulta que na última enquisa da OCU que lin sobre portátiles, no apartado referido a problemas hardware que acabaron co portátil no servicio técnico, a porcentaxe no caso dos Acer foi dun 56% mentres que no caso dos Mac foi do 6%. E que non me veña dicindo ninguén que é por causa e efecto do hardware pechado, porque na mesma enquisa, os Sony, onde o hardware aínda varía considerablemente, arroxaban unha porcentaxe do 8%.
Vale, que si, que os Mac se pagan moito máis caros, e sobre todo a este lado da poza, coa equivalencia euro-dólar. Pero se o meu suposto é bo, se eu fose ela agardaría a ter cruzado a poza para mercarme un portátil con hardware de calidade ben ensamblado e a bo prezo, aínda que non fose un Mac, ou polo menos aproveitaría para embarca-lo Acer e usa-los cartos para mercarme outra cousa.
É a miña humilde opinión e sei que moitos de vós non ides estar de acordo, pero sobre gustos non hai nada escrito. Agora si, o que non me negaredes é que esta rapaza !ten uns ovarios coma puños!
Actualización: parece ser que a imaxe orixinal saiu de aquí, onde se comenta un pouco máis a fondo de onde saiu.
 Hoxe pola tarde remataron as VIII Xornadas de Software Libre de GPUL. E este ano GPUL, co gallo da celebración do seu 10º aniversario, tirou a casa pola fiestra. Nada máis e nada menos ca dez días completos de charlas, talleres, presentacións e similares, mañá e tarde. O programa foi o seguinte (podedes pinchar enriba para ampliar):
Este ano celebráronse entre o 10 e o 19 de abril, máis ou menos polas mesmas datas de sempre, aínda que un pouco tirando a tarde, por mor da celebración doutras xuntanzas en prol do software libre que se celebraron nas semanas previas e que ameazaban con restarnos moita asistencia.
De tódolos xeitos, a asistencia non foi, nin por asomo, tan numerosa coma a de anos anteriores, aínda tendo detrás un programa tan bo e o pulo que daba o aniversario. Polo pouco que puiden escoitar de boca dos meus compañeiros e por propia experiencia (xa que eu tamén caín vítima do mesmo esconxuro), creo poder afirmar que o que nos xogou en contra, aínda tendo previsto todo o contrario, foron as datas, xa que coincidiron coas datas de entrega de prácticas na Facultade de Informática, o cal implica moito traballo (sobre todo se antes non pegaches nin golpe) para poder entregar dentro de prazo.
Polo que respecta ás conferencias e ós conferenciantes, o nivel foi moi alto e case todo saiu perfecto. Digo case todo, porque houbo problemas con algunha que outra por mor da convalecencia do conferenciante a causa da gripe (e non foi un só); co cal houbo que trastocar algunha cousiña, mais nada de importancia. Persoalmente, do cartel de charlas, gustáronme especialmente as técnicas: talleres de instalación, configuración e emprego de aplicacións e linguaxes. E coma non o xa mítico concurso de Real Time Battle. O resto estivo ben para matar o rato e conversar longo e dis/tendido.
Comentar tamén, que tódalas charlas se gravaron en vídeo e que en canto esté todo procesado e volcado a disco se poñerá a disposición de tódolos interesados na xa referida páxina das xornadas.
Os meus máis sinceiros agradecementos a todos aqueles que asististes a e/ou colaborastes coas xornadas. Ó resto, nada máis que emprazarvos de bo grado para que asistades o vindeiro ano.
 Fai hoxe unha semana que partimos nunha viaxe de tres días a terras de Pamplona, co fin de facer un intercambio coa Orquestra Sinfónica "Pablo Sarasate" (eles xa viñeran tocar á Coruña o 26 de marzo).
A viaxe en si fíxosenos bastante longa, por mor do (ó meu parecer) longo número de paradas que fixemos. Saímos da Coruña sobre as nove da mañá e chegamos aló sobre a media tarde. Para dúas horas que nos quedaban antes da cea, aproveitamos para ir ver un pouco o centro da cidade e mercar algunha cousa de picar, en previsión de que a cea non fose moi boa (e atinar, atinamos).
Logo de cear, como chovía a chuzos, decidimos montar un pouco de festa na residencia onde estabamos aloxados. !Mi madriña! ¡Vaia desfase! Case todos peneques perdidos, toda a noite sen durmir, etc (as que non se poden/deben contar).
O día do concerto, pola mañá, ensaio xeral bastante cedo, pero como moitos non nos deitaramos, pois deunos un pouco igual. Pola noite, á hora do concerto, logo de durmir unha soneca, estabamos máis ou menos despexados, aínda que había algún que outro que andaba no limbo.
O concerto en si non estivo nada mal; polo menos no que á parte dos locais se refire; porque o que foi a nosa parte saiu peor do que saíra cando tocamos na Coruña. Aínda vai resultar certo que tocar na casa axuda.
¡O programa? Pois, pola súa banda: Mendelsson, Sarasate e un arranxo para orquestra de algo para banda do que non recordo o autor. Pola nosa banda: Mendelsson, Rossini e a BSO de Piratas do Caribe. Interesante alomenos ¿non si?
Despois do concerto, a cena de rigor. ¡Vaia cena! ¡Manda truco! Leváronnos a cear a unha sidrería-parrillada cun comedor enorme. Algo arriba das cen persoas a cear. Por mor do número tan elevado de comensais tocou agardar un pouco pola cea, pero mereceu a pena. Estaba tan boa que rematamos con todo; e cando digo todo é todo: ata os catro pipos xigantes de sidra que tiñan para todo o comedor; non quedou nin gota.
Ó día seguinte tocou voltar e houbo que saír cedo (a iso das sete da mañá) para que a xente que tiña ensaio coa Xove Orquestra de Galicia puidese chegar a tempo. O viaxe de volta, tal coma o de ida, non tivo nada destacable, a non ser o xantar en Valcarce, que estivo bastante ben. Chegamos á Coruña sobre as catro e media da tarde (media hora antes do previsto) e chovía de tal maneira que apenas se vía a través das fiestras do autobús. Ó baixar del para coller as cousas e marchar para o lar, puxémonos coma pingos.
E así morreu a viaxe e morreu o conto. Iso si, a todos nos quedou unha frase gravada na memoria para a posteridade: ¡Que te segho!
 Acabo de chegar do ensario coa Orquestra Sinfónica do Conservatorio Profesional de Música da Coruña. E veño baldado.
Hoxe tocou montar o primeiro movemento do Concerto nº 1 en Sol menor para violín e orquestra de Max Bruch. ¡Vaia ensaio! Por veces andaba no aire, por veces quedábame aletargado.
Ainda por riba, hoxe o ensaio coincidiu co aniversario do director da orquestra Fernando L. Briones. ¡Parabéns por eses 32 anazos tan ben levados! Trátase do moinante de aquí abaixo, jeje.
E, coma non, fixémoslla boa. No medio do ensaio xurdimos da nada entoando o "Clumpleaños Feliz", cunha tarta de chocolate e biscoito (con velas incluídas) e con champaña para regala. ¡Menuda festa!
Aínda que el tampouco se quedou atrás, xa que apareceu logo cun par de caixas de bombóns para todos. En fin, que rematamos comendo e bebendo no conservatorio coma se estivesemos na casa. Se é que somos unha gran familia.
Por hoxe é o que hai. Se queredes máis, toca agardar deica mañá.
Esta fin de semana, concretamente o sábado ás 20:30, no Pazo da Ópera da Coruña, tivo lugar un gran concerto ó que, por desgracia (non quedaban invitacións -graciñas a Néstor de tódolos xeitos por achegarse a recollelas-), non puiden asistir.
O grupo en cuestión era Richard Galliano & Tangaria Quartet, un gran conxunto intrumental de jazz, formado por Richard Galliano ó acordeón, Sebastián Surel ó violín, ó contrabaixo e Rafael Mejías á percusión.
A encargada de traelos foi a Fundación Pedro Barrié de la Maza (www.fbarrie.org) dentro do seu XIII Ciclo de Jazz. Un gran cartel o deste ano, do que sen dúbida o grupo do que estou a falar é o mellor con diferencia.
Segundo me comentaros varios amigos e compañeiros que si tiveron a sorte de poder asistir, agardábase bastante máis deles. Eu tiven ocasión de velos no Festival de Jazz de San Sebastián xa fai uns anos e parecéronme impresionantemente bos; tiñan un aquel indescriptible pero engaiolante. Supoño que o "mal" sabor de boca que deixaron se deberá ó cambio de formación de hai un tempo para aquí. Anteriormente o violinista era Alexis Cárdenas, un músico impresionante tanto interpretativa coma tecnicamente, ó que estou seguro, polo pouco que vin, que Sebastián Surel non lle chega nin polo nocello. Ademáis, colaboraba asiduamente con eles Hamilton de Holanda á mandolina, que lle daba un aquel bastante especial a certos temas.
Para que vexades de qué estou a falar, déixovos a continuación unha serie de vídeos recopilados pola rede, nos que poderedes apreciar a antiga formación. Agardo que vos gusten.
Aquí vai unha lenta.
Algo máis movido.
E aquí con Hamilton de Holanda.
Isto é todo por hoxe. Mañá, ¡máis e mellor!
|
RSS Feed